15 Listopad 2018
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło

Zapamiętaj mnie


Makro Makro
01:21:18 Offline
Jaskolka Jaskolka
02:40:21 Offline
sigma sigma
02:47:02 Offline
Nieustraszona Nieustraszona
04:07:27 Offline
ploion ploion
04:20:45 Offline
Ostatnio zarejestrował się: Ginko
Ogółem Użytkowników:1,963
Shoutbox
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.

14/11/2018
Znów spamboty, grrr...

29/10/2018
a ja wolę: wczorajszy słońca blask, źle wywołane zdjęcie, nadzieją tkany czas...

24/10/2018
życie cudem jest... Smile

11/10/2018
Dobry, dobry! Kwiatek Smile

09/10/2018
Kate, no dzień dobry! Smile

Archiwum shoutboksa
Zobacz temat
Mam Efkę :: O psychiatrii :: Psychoterapia
Kto jeszcze czyta ten temat? 1 gość(ci)
 Drukuj temat
Stosowanie chorobowych metod z domu rodzinnego
Kati
#1 Drukuj posta
Dodany dnia 31/05/2011 15:03
Awatar

Platynowy forumowicz


Postów: 2764
Data rejestracji: 29.06.09

Macie coś takiego? ja za wszelką cenę staram się ich pozbyć. Do kosza poszło:
- mówienie między wierszami - na zasadzie "przecież wiesz co chcę powiedzieć"
- robienie z siebie ofiary i wypowiedz typu "zrozum mnie" - to wychodzi ale nie zawsze, pracuję nad tym
- postawa "przeszkadzam" - kurczę, jak mnie to u mojej mamy wkurza. I jak bardzo nad tym nie panuję...
- bycie perfekcyjną we wszystkim co robię, przy jednoczesnym braku wiary, że to możliwe - wychodzi mi Grin Jestem skrajnie nieperfekcyjna. Brak wiary okazał się brakiem treściWink
Pewnie jeszcze coś dopiszę. na dziś tyle.
 
modliszka
#2 Drukuj posta
Dodany dnia 31/05/2011 15:49
Awatar

Złoty Forumowicz


Postów: 2327
Data rejestracji: 26.10.09

PRZEPRASZANIE
Za wszystko:
- że ośmielam się mieć gorszy nastrój
- że mam minę nie taką
- że coś mnie boli
- że jestem chora
- że jestem
Złamać można praktycznie wszystko, nawet
serce.
Lekcje, których udziela nam życie, nie przynoszą
mądrości, lecz blizny i zrosty.
 
Pogodna
#3 Drukuj posta
Dodany dnia 31/05/2011 17:20
Awatar

Grupa Trzymająca Władzę


Postów: 3860
Data rejestracji: 23.06.10

Ja stosuję ale w ramach manipulacji, robię to świadomie, nie wiem czy to dobrze czy źle, ale na mojego chłopa pewne tradycyjne powiedzenie o co chodzi nie działa Grin
 
Perfidia
#4 Drukuj posta
Dodany dnia 31/05/2011 17:23
Awatar

Grupa Trzymająca Władzę


Postów: 7779
Data rejestracji: 26.01.09

Działam na zasadzie przekory - jeżeli coś uznałam za "chorobowe", to z definicji tego nie robię. Co czasem prowadzi do nowych zachowań "chorobowych" niestety Sad
Czasem jest tak, że to, co się liczy, nie da się policzyć,
a to, co daje się policzyć - nie liczy się.

A.Einstein


1,6180339887498948482045868343656...
 
http://antyproana.blox.pl
Anise candy
#5 Drukuj posta
Dodany dnia 31/05/2011 23:15
Finiszujący


Postów: 214
Data rejestracji: 14.03.11

Jedne z wielu:
- zakochiwanie się w mężczyznach niedostępnych/autorytetach (jako, że mój ojciec był niedostępny dla mnie) czyli np. mój psychiatra albo mężczyźni, którzy mieszkali w innym mieście i rzadko ich widywałam oraz brak umiejętności zawiązywania przyjaźni z kobietami i przerywanie tychże znajomości jeśli przyjaźń się zaczyna rozwijać (ze względu na moje relacje z mamą, która mnie - niechcący bo przez chorobę - odrzuciła emocjonalnie w pewnym momencie.)

- Wchodzenie w rolę ofiary

- Wiara, że wartość zależy od osiągniętych suksesów
 
http://www.monile.blog.pl
Lena
#6 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 08:40
Awatar

Finiszujący


Postów: 232
Data rejestracji: 02.09.09

najbardziej odczuwam teraz taki mechanizm, który całe życie miałam,że jak byla naprawdę bardzo żle, jak najbardziej potrzebuje pomocy i wsparcia, odsuwam się od ludzi, wycofuje z kontaktów , zostaje z tym sama i to dlatego, że nie umiem byc z kimś blisko w takich momentach ( zawsze byłam sama z tym), nie wierze, że ktoś chciałby być wtedy ze mną i mnie wesprzeć( bo nigdy tego nie było, byłam sama), bo myślę, że musze sama sobie poradzić, wytrzymać.( to też z domu), nie wierzę, że zasługuje. To mnie bardzo ogranicza na ten moment, bo choć wiem, że mogę poprosić o wsparcie, czasem się nawykowo wycofuje i nie sięgam. Pracuję teraz nad tym mechanizmem intensywnie.
"Kropla drąży skałę nie siłą, lecz ciągłym padaniem"
OWIDIUSZ
 
Kati
#7 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 08:43
Awatar

Platynowy forumowicz


Postów: 2764
Data rejestracji: 29.06.09

O to, to Lena, to eż mam. Poproszenie o przytulenie jest dla mnie w niektórych sytuacjach niemalże niemożliwe. Kiedyś było całkiem, pięć lat pracy nad tym, żeby czasem umieć powiedzieć "przytul mnie". A jeszcze w ostatnim roku usłyszałam od męża, że on to traktował jako wyrabianie się z obowązku. I znów mnie przyblokowało. Bo skoro mąż tak to traktuje, to co powiedzieć o innych?....
 
Lena
#8 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 08:53
Awatar

Finiszujący


Postów: 232
Data rejestracji: 02.09.09

Kati napisał/a:
O to, to Lena, to eż mam. Poproszenie o przytulenie jest dla mnie w niektórych sytuacjach niemalże niemożliwe. Kiedyś było całkiem, pięć lat pracy nad tym, żeby czasem umieć powiedzieć "przytul mnie". A jeszcze w ostatnim roku usłyszałam od męża, że on to traktował jako wyrabianie się z obowązku. I znów mnie przyblokowało. Bo skoro mąż tak to traktuje, to co powiedzieć o innych?....


no z przytuleniem to już wyższa szkoła jazdy rzeczywiście Wink ja sie coraz bardziej przełamuje, ale za każdym razem właśnie jest takie poczucie, że ktoś może nie chcieć mnie przytulić i tu znowu wychodzi moje przekonanie, że nikt nie ma ochoty na bliski kontakt ze mna, że się mną brzydzi itp. tak czułam sie w domu, gdzie nie bylo zupełnie przytulania nigdy.
"Kropla drąży skałę nie siłą, lecz ciągłym padaniem"
OWIDIUSZ
 
Kati
#9 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 08:55
Awatar

Platynowy forumowicz


Postów: 2764
Data rejestracji: 29.06.09

Też uważasz, że ktoś się Tobą brzydzi? Jak dobrze słyszeć. Nie żebym się cieszyła Twoją sytuacją, tylko też tak mam. A Ty nie masz zaburzeń odżywiania z tego co wiem. Czyli tak może być, że się o sobie myśli "jestem dla innych obrzydliwa" tylko dlatego, że w domu tak było.
 
Lena
#10 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 09:04
Awatar

Finiszujący


Postów: 232
Data rejestracji: 02.09.09

Kati napisał/a:
Też uważasz, że ktoś się Tobą brzydzi? Jak dobrze słyszeć. Nie żebym się cieszyła Twoją sytuacją, tylko też tak mam. A Ty nie masz zaburzeń odżywiania z tego co wiem. Czyli tak może być, że się o sobie myśli "jestem dla innych obrzydliwa" tylko dlatego, że w domu tak było.


Tak mam tak i to jest bardzo silne odczucie, ze brzydzi sie własnie tak fizycznie. Nie mam zaburzeń odżywiania, znaczy nigdy nie zdiagnowano u mnie ich, ale problemy z jedzeniem, z ciałem na pewno gdzieś tam mam, bo odczuwam to.
Nie wiem skąd sie wzieło u mnie to, może to być z domu, jako dziecko możliwe ze sobie tak to tłumaczyłam,( a wiadomo dziecko bierze najczęściej wszystko do siebie, że to jego wina, z jego powodu), że jak rodzice mnie nie przytulają, nikt inny też to może właśnie taka jest tego przyczyna, że się brzydzą, nie fajnie mnie przytulać. Z takim przeświadczeniem wyszłam z domu, że ludzie nie chcą być blisko mnie, tak fizycznie, czyli przytulać, a ja z kolei tak bardzo tego potrzebowałam..
"Kropla drąży skałę nie siłą, lecz ciągłym padaniem"
OWIDIUSZ
 
Kati
#11 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 09:20
Awatar

Platynowy forumowicz


Postów: 2764
Data rejestracji: 29.06.09

Ja gdy pierwszy raz "postanowiłam" poprosić moją terapeutkę o przytulenie, to ubrałam się w trzy wartwy ciuchów, żeby jej nie było ciężko to zrobićWink Oczywiście o tym pogadałałyśmy. Ona się z tego smiała, mnie było przykro, bo przecież tylko chciałam o nią zadbać, żeby nie musiała zetknąć się z moim ciałem....
 
verdemia
#12 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 09:57
Złoty Forumowicz


Postów: 1809
Data rejestracji: 29.07.09

od wczroaj zastanawiam się które moje zachowania są wyniesione z domi i ktore mozna zaliczyć do chorobwych. Jakoś chyba nie umiem tego ocenić... Czasem wydaje mi sie, że moj cały dom był popaprany i wszystkiego można się uczepić, ale czasem mam wrażenie, ze no coż...rodzina jak każda inna, każdy coś ma. Ani mój brat ani siostra nie mają problemów z życiem, jakoś dają radę, rodzice też. Także sama nie wiem.
 
Alia
#13 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 10:13
Awatar

Grupa Trzymająca Władzę


Postów: 2546
Data rejestracji: 01.09.09

Ja przepraszam, że żyję. Mam to po mojej matce. Ona nawet jak do mnie dzwoni, to upewnia się trzy razy, czy mi nie przeszkadza, czy mam czas z nią rozmawiać, bo ona przecież wie, że mam tyle pracy i jestem zmęczona. I ja mam podobnie. Problemy mojego męża zajmują każdą dostępną przestrzeń w naszym małżeństwie - bo ja na to pozwoliłam, bo przecież moje problemy się nie liczą.
img.flowergame.net/19712.pngimg.flowergame.net/2992.pngimg.flowergame.net/2991.pngimg.flowergame.net/2666.pngimg.flowergame.net/2994.pngimg.flowergame.net/2665.pngimg.flowergame.net/2667.png
 
Rat
#14 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 13:07
Awatar

Platynowy forumowicz


Postów: 3056
Data rejestracji: 07.02.11

verdemia też się nad tym zastanawiałam , czemu np. mój brat potrafi ułożyć sobie życie , dąży do celu etc.
a ja nie ...
Wychowywali nas Ci sami rodzice przecież .

Na pewno postawię na pierwszym miejscu to , że nie potrafię prosić o pomoc . Jak już ktoś mi pomoże to mam wyrzuty sumienia , że komuś czas zbędnie zabrałam .
Czasem sobie myślę, że
Oj, lepiej byłoby gdyby nie było mnie.
 
https://sknerus.pl/pl/pp/301470/456
Kati
#15 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 13:27
Awatar

Platynowy forumowicz


Postów: 2764
Data rejestracji: 29.06.09

Kolejne: nie lubię sobie robić zdjęć. mam ich bardzo mało. W dzieciństwie moja mama pamiętam darła prawie wszystkie zdjęcia ze sobą, a mnie z kolei ustawiała "bokiem" - bo wtedy wygląda się szczuplej. Wciągnij brzuch, głowa do góry itede. Miałam wtedy lat kilka, na pewno mniej niż 10.
 
sigma
#16 Drukuj posta
Dodany dnia 01/06/2011 13:35
Awatar

Grupa Trzymająca Władzę


Postów: 10072
Data rejestracji: 12.02.11

Mnie na pewno zostało z domu przekonanie o tym, że jestem gruba. Ileż ja to razy słyszałam... od mamy - że trzeba mnie odchudzić, od babci - że jak będę jeść tyle słodyczy (które sama mi kupowała...), to nikt nie będzie chciał się ze mną ożenić, bo za gruba będę.
Jak miałam kilkanaście lat i później, to uważałam BMI za jakiś idiotyczny wskaźnik, skoro on mi pokazywał normę. Bo przecież ja od zawsze byłam gruba...
Niedawno sobie nagle uświadomiłam, że ja na żadnych badaniach szkolnych nie miałam informacji o nadwadze... a niektóre osoby w klasie miały, to pamiętam. znalazłam swój bilans zdrowia, znalazłam normy wagowe dla dzieci w różnym wieku... ja nigdy w dzieciństwie nie miałam nadwagi! Shock Całe życie byłam przekonana, że miałam...
Niestety przekonania, ze jednak gruba nie jestem, nie mogę przenieść na teraźniejszość, bo teraz akurat nadwagę mam Pfft
jeden z cudownych dni
prawie ziścił się plan
ale to tylko się śni
to nie zdarza się nam
 
Ashita
#17 Drukuj posta
Dodany dnia 13/04/2014 21:03
Awatar

Rozgrzewający się


Postów: 4
Data rejestracji: 12.04.14

Rat napisał/a:
verdemia też się nad tym zastanawiałam , czemu np. mój brat potrafi ułożyć sobie życie , dąży do celu etc.
a ja nie ...
Wychowywali nas Ci sami rodzice przecież .
.


U mnie jest dokładnie tak samo, ale wykminiłam, że wynika to chociażby z ról i oczekiwań, mojej matki głównie, wobec nas. Brat starszy, no i chłopak, więc dostał więcej samodzielności, ale i akceptacji. Z kolei ja, jako ta młodsza i do tego dziewczynka byłam traktowana jako ta słabsza, którą trzeba ciągle ograniczać, żeby jej się nic złego nie stało, więc może jakiś taki mechanizm podziałał i u Ciebie? Mój brat jest silnym zdobywcą, idealnym członkiem społeczeństwa, ja - w moim odczuciu, do pięt mu niedorównującą słabą istotką.

Co do głównego tematu: już nie widzę tak jasno gier, które tworzę, a jako bierno-agresywna musi być ich dużo pewnie. Na pewno klasyczne "odstraszanie" czyli całe spektrum zachowań, którymi prowokuję odrzucenie, chociaż nie chcę (zmienność nastrojów, obrażalskość itp.). Całkiem niedawno, ku mojemu zaszokowaniu, zdefiniowane jako próba kontroli wszystkiego i wszystkich. No i że to "chorobowe metody" z domu, to zupełnie oczywiste, bo w taki sposób odgradzałam się przede wszystkim od matki, na zasadzie gry pod tytułem "nie podchodź bliżej za żadne skarby".

Temat dla mnie diabelnie ciekawy, bo jestem w trakcie zauważania u siebie takich rzeczy, tych wszystkich mechanizmów i działań, których używam nawykowo, czy chcę czy nie chcę.
 
Brego
#18 Drukuj posta
Dodany dnia 06/09/2014 00:00
Awatar

Finiszujący


Postów: 412
Data rejestracji: 04.09.14

Z domu wyniosłam:
- impulsywność- tak, żeby wyprzedzić atak,
- poczucie " nieadekwatności"- dość sprzeczne komunikaty i oczekiwania, nie wiem kim musiałabym być, żeby je spełnić. Nie sobą w każdym razie...
- regulacja uczuć jedzeniem- dlatego mama nie zauważa mojego problemu...bo dla niej to norma. Normą jest tez wyladowywanie swoich frustracji na innych "bo mamy prawo do odczuwania wszystkich emocji". I- w domyśle- do ich okazywania. Mój hit: pojazd po mnie, bo "rosół mi zmętniał",
- "samoświadomość"- mama jest po pedagogice, jest celnym obserwatorem. I wali prosto miedzy oczy, nie patyczkuje sie. Inaczej by tak nie bolało.
To minusy. Ale są tez i plusy, nie winie rodziny za moje problemy, bo myśle, ze wyzwoliły je bardziej zewnętrzne okoliczności....które, fakt faktem, trafiły na podatny grunt.

W ogóle wcześniej miałam tez dziwne poczucie...bycia wytłoczonym w jakiś schemat. Mama czasem z dziwną satysfakcją patrzyła na mnie i mówiła "mój mały klonik, ja bylam taka sama jak ty teraz" . A ja patrzyłam na nią i... nie chciałam być taka sama. Miałam na tym punkcie swego czasu obsesje... Pilnowałam się, żeby nie używać podobnych zwrotów, nie gestykulowac w podobny sposób... Dużo czasu zajęło mi zrozumienie, że jestem autonomicznym tworem.
Pamiętam jeszcze słowa matki " nie odchudzaj się, teraz nie przytyjesz, po porodzie dopiero przytyjesz. Ja byłam chuda". Tak jakby znała juz cały mój scenariusz. Jak jej odpowiadałam, ze nigdy nie zapuszcze sie tak jak ona, odpowiedz brzmiala: " I tak będziesz gruba".
Edytowane przez Brego dnia 06/09/2014 00:15
Istnieje taka cierpienia granica, za którą czekać może już tylko spokój...
 
Olivia
#19 Drukuj posta
Dodany dnia 17/10/2014 22:43
Awatar

Finiszujący


Postów: 299
Data rejestracji: 06.09.14

Czego nie nauczyłam się w domu a powinnam:
- okazywania uczuć, mówienia o uczuciach
- myślenia że moge być kim chcę i robic co chcę
- kochać kogoś
- hamowania agresji
- wierzyć we własne możliwości za to wierzyć że życie jest tylko porażką
- szukania w sobie mocnych stron, bo po co jak i tak nic mi nie wyjdzie
- lubienia innych za nic, za to że są jacy są
- wpojona mi byla potrzeba udowadniania że moje życie musi miec jakiś cel inaczej jestem bezużyteczna.
- radzenia sobie z pomocą innych, proszenia o pomoc
- działania w zorganizowanym społeczeństwie
- radzenia sobie w sytuacjach bez wyjścia
- nie czucia się jak pasożyt
- jak wyglada normalne życie
- jak zawiązywać przyjaźnie
- jak być dobrym
- jak dbac o siebie
- jak siebie pokochać
- jak nie dawać za wygraną
Wszytkiego nauczyłam się sama , dlatego wiem jak silna jestem i jak wiele potrafię , że bez Żadnej pomocy od Nikogo jestem taka jaka jestem.
Uwaga plusy życia w patologicznej rodzinie;
- widzenie świata troche inaczej, w głębszy sposób, u mnie nawet w atrystyczny sposób
- szukania wszędzie piękna nawet w nieszczęściu
- wiedza o tym ,że pieniadze szczęścia nie dają, a którzy tak myśla to nie wiedza co to jest szczęście. bez dachu nad głowa i bez butów mozna być szczęśliwym -trust me Wink
- wiedza o tym że szczęście to wiatr we włosach, barwy świata, ciepły wiatr, szum fal , miłość i przyjaźń, wolność , może pozorna ale rozpalajaca ciepło w sercu
- umięjętność cieszenia się z byle czego
- wiara silniejsza niż kamień i nadzieja w kolorze zielonym Smile
Everybody has someone that hates on you because you have something they want.
 
Nix
#20 Drukuj posta
Dodany dnia 13/11/2014 18:44
Awatar

Srebrny Forumowicz


Postów: 1056
Data rejestracji: 13.11.14

Z domu wyniosłam kilka złych:

- chory perfekcjonizm - WSZYSTKO i ZAWSZE musi być najdoskonalsze, skończone i piękne - choćby nie wiem co;

- ukrywanie emocji - nieważne, że chce ci się płakać, że jesteś zmęczona - ludzie z zewnątrz nie mogą tego zobaczyć, nie można okazać im słabości; zawsze musisz wyglądać i zachowywać się tak, jakby wszystko było w porządku;

- poczucie bycia niewystarczająco dobrym - nie ma nikogo w mojej rodzinie, kto byłby zadowolony z siebie i z tego, co robi; wszyscy są zbyt głupi, zbyt brzydcy, zbyt niedouczeni, za grubi, etc.

- widzenie siebie jako tłuścioszka - jak wyżej: WSZYSCY są grubi i zawsze starają się być na diecie;

- awersję do ruchu fizycznego - cóż, czytanie książek ok, ale ruch... fe;

- zajadanie emocji;

- "możesz więcej" - kiedy ktokolwiek odnosił sukces, wszyscy mu gratulowali - przypominając jednocześnie, że "można jeszcze więcej, dalej,mocniej";

Kocham moją rodzinę. Miłość wyniosłam z domu. Jednak im jestem starsza, tym mocniej widzę, że żaden członek mojej rodziny nie jest szczęśliwy. Nikomu niczego nie brakuje, a jednak... brak radości dnia codziennego. I ja to też mam.
Ale z przeszkodami jest tak jak z pokrzywą - trzeba je uchwycić i wznieść się ponad nie
 
Przeskocz do forum:
Podobne Tematy
Temat Forum Odpowiedzi Ostatni post
Dlaczego w moim domu nie ma luster? Porozmawiajmy 34 03/06/2011 23:53

24,109,191 Unikalnych wizyt

Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2018 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.

©Paweł Chludziński 2008 -2018. Kopiowanie bez zgody lub podania źródła zabronione.